Vertrek naar de trein
Denk erom, kind, dat je in de schaduw loopt,
zodat je gezicht niet verkleurt door de zon.
Staat het water in de beek hoog, trek dan je schoenen uit
en waad erdoorheen zodat je op tijd aankomt
waar je moet zijn.
Het mes ligt aan de rechterkant, je hand op tafel.
Hou je mond gesloten, zodat er geen enkel
kruimeltje op het tapijt valt.
Doe je benen tegen elkaar op het toilet, plas voorzichtig
zodat niemand je hoort of ziet.
Laat geen zeepresten achter in de badkuip
en geen haartje waar je je kamt.
Spreek niet luid.
De beste van de klas, je rechterarm
moet wapperen in de lucht als een vlieger
in de wind. Hij zegt, zonder dat jij zegt – Ik weet het, ik weet het, juf.
Stiekeme slimmerd.
Doe de deur van je kamer op slot
voor het geval ze je vleselijke hart willen stelen.
Verstop het andere in de la voor je gesprekken met God.
Jij, net als ik, mijn lieve
kind.
Net als ik, zuiver tot op het bot,
voor eeuwig en altijd.
Amen.
*
Partida para o comboio
Filha minha, caminha pela sombra
que o sol não te altere a cor das faces.
Se encontrares o ribeiro cheio, tira os sapatos
e atravessa-o para chegares a horas
lá onde fazes falta.
A faca é do lado direito, a mão pousada.
Fecha os lábios, que não te caia a mais
pequena migalha na carpete.
Na retrete, une as pernas, urine com cautela
para que ninguém te escute nem te veja.
Não deixes borras de sabão no fundo da banheira
e nem um cabelo lá onde te penteias.
Não fales alto.
Primeira da classe, o teu braço direito
terá de andar no ar como um papagaio de papel
no vento. Ele diz, sem dizeres – Eu sei, eu sei, senhora.
Secreta sabedora.
Tranca a porta do teu quarto à chave
podem querer roubar-te o coração de carne.
O outro, esconde-o na gaveta para falares com Deus
Tu, tal como eu, filha minha
pequenina.
Tal como eu, pura até às espadas
assim sejas para sempre.
Ámen.
Uit: O Livro das Tréguas (Dom Quixote, 2019)
__________
Lídia Jorge, een van de meest vooraanstaande hedendaagse Portugese auteurs en vooral bekend vanwege haar romans, schreef al heel lang poëzie voordat het tot de publicatie van een bundel kwam. Pas in 2019 besloot ze vijftig van haar gedichten te selecteren en samen te brengen in O Livro das Tréguas. De gedichten dateren uit verschillende periodes en zijn een weerslag van verschillende gemoedstoestanden. Ze zijn chronologisch geordend en onderverdeeld in vijf hoofdstukken. Zo ontstond, in de woorden van Lídia Jorge zelf, ‘een soort geautoriseerde autobiografie’.
Dit gedicht, waarin een moeder haar dochter tot goede manieren en gehoorzaamheid maant, is afkomstig uit deze bundel.