Elke vrouw
staat met een voet in de tijd
van miskenning
van haar bestaan
op de hand die schrijft
drukt het gewicht van
in de knop gebroken
heimelijk gemaakte gedichten
Elke vrouw
staat met een voet in de tijd
en voelt een oneindig verlangen
naar wat ze nooit heeft gekend
een heilige te zijn
zonder geloofsovertuiging
een stem te willen
en zich schor te schreeuwen
Elke vrouw
staat met een voet in de tijd
een baken aan land
dat uitziet naar zee
*
Toda a mulher
tem um pé no tempo
da ausência
de o ser
há na mão que escreve
o peso dos poemas
narrados em segredo
condenados à nascença
Toda a mulher
tem um pé no tempo
e uma saudade cósmica
do que não viveu
de ser santa
sem ter fé
de querer voz
e feita rouca
Toda a mulher
tem um pé no tempo
um farol em terra
de esperança ao mar
Uit: Quem tem medo dos santos da casa (Dom Quixote, 2025)
Met dit gedicht opent de debuutroman Quem tem medo dos santos da casa (‘Wie vreest de heiligen in huis’) van Sara Duarte Brandão (Porto, 1997) over Maria Teresa, een vrouw die opgroeit in een klein vissersdorpje, gevangen tussen de strenge regels van haar conservatieve katholieke familie en haar verlangen naar vrijheid.
Een bijzonder boek, dat bestaat uit een patchwork van korte poëtische, soms beklemmende fragmenten die een beeld schetsen van een kleine gemeenschap waarin weinig ruimte is voor wie zich buiten de gebaande paden waagt.
Wil je meer weten over dit boek? Een leesverslag vind je hier.